Skip to main content

The God He Found

With hurried strides Mohan was walking down the long winding mud road towards the river stream. The day light was getting dim. It was time for sunset.

Panting heavily after the hour long walk he felt his throat little parched. “But it doesn't matter now,” he said to himself.

Wiping away the tears as he strode few more steps, in a moment the world turned upside down with clouds of dust swirling over him, making it difficult to breathe as he tried getting up from the ground only to notice an upper tooth dangling in the cavity of his mouth sending the pain cracking his every nerve.

The small round shining black stone he had toppled over was clearly visible. Quickly bowing down he said, "Thank you God for giving me back my life." Tears didn’t allow him to see anything further.

It was that time of the year again, when the High School exam results are out. Many find their dream careers and a few end their mortal existence.
Mohan had found his God.

#ISupportNAAM

Comments

Popular posts from this blog

हे बंध रेशमाचे [अतिथी लेखक: गिरीश सुखठणकर]

१० ऑक्टोबर १९७८ ची संध्याकाळ मी कधीही विसरू शकणार नाही. माझी पत्नी सौ. शुभदा आणि मी, गंगाधर निवास, दादर च्या गॅलरी मध्ये उभे राहून पावसाची मजा पाहत होतो. हवेतला गारवा मनातील उत्कंठेला गुदगुल्या करत होता. मला शुभदा बऱ्याच दिवसापासून आवडायची पण तिला कसे विचारावे या तगमगितच १ वर्ष निघून गेले. पाऊस हा प्रेमवीरांचा आवडता ऋतू का असेल याचा प्रत्यय येत होता. एकमेकांबद्दल प्रकट न केलेल्या भावना या ऋतूत अंकुरित होत होत्या. त्या दिवशी मात्र मी धीर करून शुभदाला विचारले, 'माझ्याशी लग्न करशील का?'. तिनेही लगेच होकार दिला. आपल्या माणसाच्या फक्त समोर असण्यानेच चिंब पावसातही एक वेगळीच उब जाणवू लागते याचा अनुभव मी घेत होतो. संपूर्ण आभाळ ढगाळ असतानाहि शुभदाच्या चेहरा पाहून माझ्या मनात, छोटा गंधर्वांचं, 'चांद माझा हा हसरा' हे पद आपोआप वाजू लागलं होत. त्यावेळी तिचे वय होते १६ वर्षे आणि माझे २१ वर्षे. दोघांच्याही घरून होकार आला आणि ३० मार्च १९८० रोजी आमचा विवाह झाला.  पण लग्न म्हणजे नेमकी काय चीज असते हे समजावणारी खरी गम्मत पुढे घडणार होती. शुभमंगल सावधान!
लग्नापासून आम्ही कायम माझ्या आईवड…

My First Self Published Marathi Short Stories | Read Now

An excerpt from one of the stories: डिव्हायडर
"आजूबाजूने वेगाने जाणाऱ्या दुतर्फा गाड्या. मधे डिव्हायडर. त्यावर तो, त्याची पेण्टिण्ग्स आणि पुस्तकं. वाऱ्यामुळे उडणारी दाढी त्याच्या टीशर्ट शी खेळत होती. कानातल्या इअरफोन्स मधे कुमार गंधर्वांच्या आवाजात कबीर गात होते, "माया महा ठग्नी हम जानी". "

कथांचा जन्म कुठे आणि केव्हा होईल हे सांगणं कठीण. अशाच काही कथांनी अवेळी जन्म घेतला. या कथा "मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा" या पुस्तकातून मांडताना आनंद होत आहे.


मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा
- हेरंब महेश सुखठणकर
पृष्ट: २२
मुल्य: रुपये ७५/-

वाचा(मोफत)
आपल्याला या कथा आवडल्यास आपण या पुस्तकाचे मुल्य खालील Pay Now लिंकवर देऊ शकता.
Pay Now



The place and time where stories may take birth is always indefinite. Some stories were born in this manner. With immense joy I share with you these stories in the book "मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा".

मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा
- हेरंब महेश सुखठणकर
Pages: 22
Price: Rs.75/-

Read(Free)

Pay: If you liked these stories, you can pay for the book us…

The Last Nomad: Book release at Jaipur Art Summit 2019

"Not all things experienced can be understood. Not all things understood can be expressed."
A couple of years back when I started writing this story, there was no specific goal in view. The joy of writing was strong enough to keep one at the desk. But the day I finished it, I wanted to be done with publishing it and move on to the other stories lingering in my mind. I was too patient to approach traditional publishing houses and wait for years to be finally published (probably with a manuscript that didn't look like mine anymore!). Self-publishing was the way out.

Amazon Kindle Digital Publishing (KDP), Pothi.com and local book printers helped me deliver The Last Nomad to its readers. With no intention of competing with the established distributors and marketers, I witnessed the book choose its readers, one by one.

Relying on the online release and word of mouth, who had the faintest idea that a single story would take me on this journey?

I humbly invite you to the relea…