Skip to main content

Where Are You?



Ajay was fed up of solving the algebra problem which was taking so long. His friend approached him to have a chat. "How do I solve this? I am really getting nowhere even after these dozen attempts that are lying in the trash can", he complained.

His friend answered, "If you do not understand where you are at this moment, all efforts to solve this problem are in vain.

"This is a simple problem, but look how people are exploited socially because of their ignorance. When a student wants to become an engineer, he will be in good company if he finds someone who can stimulate the love of engineering, not a salesman in the guise of a teacher. Look at the problem solvers around us who have made things and events happen. Wonder what our surroundings would have been, if they didn't know how to take the first step.


"So when stuck with a problem, use the key 'Where am I?'"

Comments

Popular posts from this blog

हे बंध रेशमाचे [अतिथी लेखक: गिरीश सुखठणकर]

१० ऑक्टोबर १९७८ ची संध्याकाळ मी कधीही विसरू शकणार नाही. माझी पत्नी सौ. शुभदा आणि मी, गंगाधर निवास, दादर च्या गॅलरी मध्ये उभे राहून पावसाची मजा पाहत होतो. हवेतला गारवा मनातील उत्कंठेला गुदगुल्या करत होता. मला शुभदा बऱ्याच दिवसापासून आवडायची पण तिला कसे विचारावे या तगमगितच १ वर्ष निघून गेले. पाऊस हा प्रेमवीरांचा आवडता ऋतू का असेल याचा प्रत्यय येत होता. एकमेकांबद्दल प्रकट न केलेल्या भावना या ऋतूत अंकुरित होत होत्या. त्या दिवशी मात्र मी धीर करून शुभदाला विचारले, 'माझ्याशी लग्न करशील का?'. तिनेही लगेच होकार दिला. आपल्या माणसाच्या फक्त समोर असण्यानेच चिंब पावसातही एक वेगळीच उब जाणवू लागते याचा अनुभव मी घेत होतो. संपूर्ण आभाळ ढगाळ असतानाहि शुभदाच्या चेहरा पाहून माझ्या मनात, छोटा गंधर्वांचं, 'चांद माझा हा हसरा' हे पद आपोआप वाजू लागलं होत. त्यावेळी तिचे वय होते १६ वर्षे आणि माझे २१ वर्षे. दोघांच्याही घरून होकार आला आणि ३० मार्च १९८० रोजी आमचा विवाह झाला.  पण लग्न म्हणजे नेमकी काय चीज असते हे समजावणारी खरी गम्मत पुढे घडणार होती. शुभमंगल सावधान!
लग्नापासून आम्ही कायम माझ्या आईवड…

The day I learnt creative writing from 50 teachers!

"Imagine a room with 100 windows and a person peeping in through each window. Within the room is an object of which only one view/face is visible from a window. What should the observers do to view the object in its entirety?"

Thus began the session, nudging the participants to ponder over the scenario, and wondering what has it got to do with creative writing. "Isn't trying to look at the process of creative writing like this scenario? You are trying to grasp the entire view of some thing you may or may not have even a glimpse of. How can this be done without shattering the windows? The easiest way to do this is to move from the window to within the room; from being an observer to a participant. This workshop is aimed at facilitating the shift!"

The workshop held on 2nd February at D.G. Ruparel College, was organised by the multi-lingual student writers' group अkshaर.


From exploring the concept of creativity to creative writing, the session progressed for…

सप्पई गंडवायलय

मैत्री व्हावी असं काहीच साम्य न्हवतं दोघात. तो कॉलेज मध्ये खूप सिनियर आणि ती नुकतीच पासआउट झालेली. जनरेशन gap का काय म्हणतात त्याला खूप वाव होता इतका फरक!

त्यांनी शेजारी बसावं याचं निमित्त ठरली होती एका तिसऱ्याच विषयावरची कार्यशाळा. त्यात परत दोघांनाही यायचं न्हवतं हे ही ठरलेलं. तो अगदी शांत, अबोल, आपल्यातच असल्यासारखा तर तिची वर वर शांत मुद्रा, पण आतून एकदम जब व्ही मेट मधली बडबडी करीना. आपल्यासारखंच कुणीतरी शांत भेटल्याचा त्याचा आनंद काही चिरकाळ टिकणार न्हवता.

कार्यशाळा चालू होती आणि खूप वेळ दोघांपैकी कुणीही एकमेकांशी काहीच बोललंच न्हवतं. या कंटाळवाण्या शांततेला वैतागलेली ती आणि तिची सारखी चाललेली चुळबुळ त्याला दिसत होती पण बोलावं काय हे ठरवण्यातच त्याचा खूप वेळ जात होता. शेवटी तिनेच त्याचं काम सोप्पं केलं. "तुम्ही एक पुस्तक लिहिलंय ना?" असा एकदम आदरार्थी प्रश्न त्याच्याकडे फेकला आणि त्याला हसूच आलं. हसू आवरत आणि थोडं दबूनच तो होय म्हणाला.

आज या गोष्टीला अनेक वर्ष लोटली. आयुष्यात ते दोघे आपापल्या इच्छित ठिकाणी अधिकउण्या फरकाने पोहोचलेत पण आयुष्याची बॅलन्स शीट मांडणाऱ्यांपै…