Skip to main content

कथा छोट्या दोस्तांसाठी | गंपू आणि आजीची टॉफी




आपला छोटा, निरागस गंपू आता काही लहान राहिला न्हवता. इयत्ता चौथीत गेल्यापासून त्याला मोठं झाल्यासारखं वाटू लागल होत. पूर्वी कंटाळत केस विंचरून घेणारा गंपू आता स्वतःहून आरशासमोर उभा राहून नीट भांग पाडू लागल होता. आतल्या खोलीतून हे दृश्य रोज पाहून आजीला गम्मत वाटत असे.
तितकाच चुणचुणीत पण उगीचच मोठ्या मुलांसारखं वागणारा, क्रिकेट कमी आणि बुद्धीबळ अधिक खेळायला लागलेला, अन्या आणि निन्या या त्याच्या मित्रांबरोबर बोलणं कमी झालेला, गंपू बराच बदलला होता. आता त्याच्या गालालाही कोणी हात लावलेला त्याला चालत नसे. मुळात त्याला गंपू म्हटलेलंहि आता आवडत नसे. त्याचं पाळण्यातलं नाव विनायक होतं. बल्लाळ दादाच्या पाठोपाठ गंपूहि रोज सकाळी व्यायामशाळेत जात असे. पण पेढे, श्रीखंड आणि मोदकाचं वेड असणाऱ्या गंपूच पोट काही केल्या कमी मात्र होत न्हवतं.
शाळेतल्या स्पोर्ट्स डे मधे बुद्धिबळात मेडल जिंकून गंपू एके दिवशी घरी आला. आल्याआल्या आजीला घट्ट मिठी मारून त्याने हि बातमी तिला दिली. आजीने लगेच डब्यातली एक टॉफी काढून गंपूच्या हातावर ठेवली. 'दर वेळी काय गं टॉफी देतेस. आता मी काय लहान नाहीये टॉफी खायला,' गंपू लगेच म्हणाला.
गंपूचा आवाज ऐकून बाबा बाहेर आले. 'काय कुरकुर चाललीये आजीकडे सकाळीच? अरे वा! जिंकलास का स्पर्धेत? छान!' असं म्हणत त्यांनी गंपूची पाठ थोपटली.
'बाबा, तुम्हीच सांगा. मी आता लहान आहे का हो टॉफी खायला? मला आज समोसा खायचाय शाळेसमोरच्या दुकानातून. आजीला काही समजतच नाही. तुम्ही द्या ना ५ रुपये,' गंपू केवीलवाण्या स्वरात म्हणाला.
'समोसा वगैरे काही नाही. गपचूप हाथ धुऊन ये आणि आजीने दिलेली ती टॉफी खा.' कडक शिस्तीचे बाबा गंपूच्या विनवणीला नमले नाहीत.
'पण मला समोसाच हवाय...' असं म्हणत गंपूने चक्क टॉफी जमिनीवर फेकून दिली. आजीने लगेच बटव्यातून ५ रुपये काढून गंपूच्या हातात कोंबले आणि त्याला घराबाहेर पिटाळला.
 'तुझ्या या लाडानेच तो इतका शेफारलाय. आज चक्क त्याने टॉफी फेकून दिली. असच चालू राहिलं तर तो बिघडायला वेळ लागणार नाही.' भिंतीवरच्या घड्याळाने नऊ टोल पूर्ण केले.
'तू कुठे रे बिघडलायस? उसाचा रस प्यायचाय म्हणून शाळेतून येताना तू हि हट्ट धरून बसायचास. आपला गंपू अजून लहान आहे. समज येईल त्याला लवकरच.'
' खरंय. कितीही बक्षिसं मिळवली तरी या टॉफी एवढं मोठं बक्षीस मला कुणीही देऊ शकणार नाही हे समजायला मलाही थोडा वेळ लागला होता,' गंपूचे बाबा जमिनीवर पडलेली टॉफी उचलत शांतपणे म्हणाले.

- हेरंब
Author of The Last Nomad
ISupportNAAM

Comments

Popular posts from this blog

My First Self Published Marathi Short Stories | Read Now

(Update: First edition is no longer available. The new edition will be published soon with more stories.)
An excerpt from one of the stories: डिव्हायडर
"आजूबाजूने वेगाने जाणाऱ्या दुतर्फा गाड्या. मधे डिव्हायडर. त्यावर तो, त्याची पेण्टिण्ग्स आणि पुस्तकं. वाऱ्यामुळे उडणारी दाढी त्याच्या टीशर्ट शी खेळत होती. कानातल्या इअरफोन्स मधे कुमार गंधर्वांच्या आवाजात कबीर गात होते, "माया महा ठग्नी हम जानी". "

कथांचा जन्म कुठे आणि केव्हा होईल हे सांगणं कठीण. अशाच काही कथांनी अवेळी जन्म घेतला. या कथा "मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा" या पुस्तकातून मांडताना आनंद होत आहे.


मेंढी, वॉचमन व इतर लघुकथा
- हेरंब महेश सुखठणकर


Share your review/thoughts on the book with me on Goodreads: https://www.goodreads.com/book/show/28790699-mendhi-watchman-va-itar-laghukatha



- हेरंब
ISupportNAAM

हे बंध रेशमाचे [अतिथी लेखक: गिरीश सुखठणकर]

१० ऑक्टोबर १९७८ ची संध्याकाळ मी कधीही विसरू शकणार नाही. माझी पत्नी सौ. शुभदा आणि मी, गंगाधर निवास, दादर च्या गॅलरी मध्ये उभे राहून पावसाची मजा पाहत होतो. हवेतला गारवा मनातील उत्कंठेला गुदगुल्या करत होता. मला शुभदा बऱ्याच दिवसापासून आवडायची पण तिला कसे विचारावे या तगमगितच १ वर्ष निघून गेले. पाऊस हा प्रेमवीरांचा आवडता ऋतू का असेल याचा प्रत्यय येत होता. एकमेकांबद्दल प्रकट न केलेल्या भावना या ऋतूत अंकुरित होत होत्या. त्या दिवशी मात्र मी धीर करून शुभदाला विचारले, 'माझ्याशी लग्न करशील का?'. तिनेही लगेच होकार दिला. आपल्या माणसाच्या फक्त समोर असण्यानेच चिंब पावसातही एक वेगळीच उब जाणवू लागते याचा अनुभव मी घेत होतो. संपूर्ण आभाळ ढगाळ असतानाहि शुभदाच्या चेहरा पाहून माझ्या मनात, छोटा गंधर्वांचं, 'चांद माझा हा हसरा' हे पद आपोआप वाजू लागलं होत. त्यावेळी तिचे वय होते १६ वर्षे आणि माझे २१ वर्षे. दोघांच्याही घरून होकार आला आणि ३० मार्च १९८० रोजी आमचा विवाह झाला.  पण लग्न म्हणजे नेमकी काय चीज असते हे समजावणारी खरी गम्मत पुढे घडणार होती. शुभमंगल सावधान!
लग्नापासून आम्ही कायम माझ्या आईवड…

Poem: Nomads in Love

Let us wander every inch of this earth
Like nomads in search of nothing
It is silly to gather in this life so brief
How much love will we horde after all?
For all pleasure we seek is love in disguise
And it is never enough to love


- हेरंब
ISupportNAAM